Hoe de banken hun (slechte) schuld (positie), via Griekenland (als speelbal), naar de EU-burgers verschoven

“Aan alle eerlijke journalisten die de publieke opinie echt willen informeren”

“Het is een grote eer voor mezelf en voor de leden van de commissie, die de waarheid over de Griekse schuld zal vastleggen, om hier voor u het woord te nemen en om hier aan te vullen wat de voorzitter van het parlement zonet heeft samengevat over het werk dat de commissie tot nu volbracht heeft. Het is natuurlijk ook een eer om aan deze historische zitting deel te mogen nemen in aanwezigheid van de Griekse eerste minister en zijn ministers en van de leden van het Griekse parlement.”

“Ik wil beginnen met samen te vatten hoe wij te werk zijn gegaan. Wij hebben op een zo grondig mogelijke manier gewerkt, zoals voorzien in de officiële akte voor de oprichting van deze onderzoekscommissie. Wij moesten het proces van de Griekse schuldcreatie analyseren van 1980 tot 2015, met de nadruk op de periode vanaf 2010. Tijdens de twee komende dagen (17-18 juni) zullen wij onze analyse presenteren, met vooral aandacht voor de periode 2009-2015.”

“Om deze periode te analyseren hebben wij onszelf de volgende vragen gesteld. Welke diagnose moeten we maken van deze crisis en van de omstandigheden die hebben geleid tot het ondertekenen van het memorandum van mei 2010? Welke analyse moeten wij maken van de remedies en oplossingen die vanaf 2010 werden opgelegd? U weet allen goed dat om een crisis op te lossen, om een ziekte te genezen, allereerst een goede diagnose moet worden gesteld. We hebben dus de diagnose geanalyseerd die de voornaamste protagonisten hebben gesteld vanaf 2010.”

“Welke diagnose werd toen voorgesteld aan de publieke opinie en aan de internationale instellingen? Die zag er zo uit. ‘Griekenland bevindt zich in een onhoudbare situatie’, zo zei men, ‘wat betreft het openbaar deficit en wat betreft het totaalbedrag dat moet terugbetaald worden’. Volgens alle officiële verklaringen situeerde het probleem zich dus bij de openbare financiën. Door onze grondige analyse hebben wij kunnen vaststellen dat deze diagnose niet met de werkelijkheid overeenkomt.”

“Het fundamentele probleem was niet de openbare schuld. Het echte probleem was de creatie van een speculatieve zeepbel tussen 2001 en 2009 door privékredietverleners, die dat deden met de medewerking van enkele grote Europese banken, voornamelijk Franse en Duitse, maar ook Griekse.”

“In die periode werden de leningen aan de gezinnen verzevenvoudigd (d.i. een toename met 600 procent), de leningen aan bedrijven werden verviervoudigd (een toename met 300 procent), terwijl de leningen van de privésector aan de Griekse overheid zijn toegenomen met slechts 20 procent. Wat er in die periode dus het meest was toegenomen was de privéschuld.”

Gelijkaardig

“Het probleem waar Griekenland in de periode 2001-2009 voor stond, was zeer gelijkaardig – in tegenstelling tot wat toen werd beweerd – aan wat tussen 2002 en 2007 in de VS is gebeurd en wat toen tot de ons bekende bankencrisis heeft geleid. De Griekse situatie was toen ook zeer gelijkaardig aan die van Ierland, waar de bankencrisis in september 2008 is uitgebroken met de bekende gevolgen.”

Eerste minister Alexis Tsipras (links), expert Eric Toussaint en parlementsvoorzitter Zoé Konstantopoulou (Greek Press and Parliamentary Info Office)

“De Griekse situatie leek zelfs nog meer op die van Spanje, eveneens een land dat enorme financiële bedragen had ontvangen, vooral van Duitse financiële instellingen in het geval van Spanje en van Duitse en Franse banken in het geval van Griekenland.”

“We hebben het hier niet over enkele honderden banken, maar over slechts drie grote Franse banken: BNP Paribas, Crédit Agricole en Société Générale. Die hadden in Griekenland banken en filialen van banken overgenomen, zoals de aankoop van een Griekse overheidsbank die was geprivatiseerd in 2006. Ook de Griekse banken zelf kenden toen een zeer aanzienlijke concentratiegolf.”

“Er was toen dus een grote bereidheid om de privékredieten aan de gezinnen en de bedrijven sterk uit te breiden met ‘gemakkelijk’ geld. De problemen zijn in Griekenland, net als overal, begonnen in 2008 toen de regeringen met de steun van de Europese Commissie hebben beslist – net zoals dat in de VS was gebeurd – om kapitaal in de privébanken te injecteren en om voor zeer aanzienlijke bedragen overheidsgaranties te leveren. U weet dat dit ging over meer dan 4000 miljard euro.”

“Op het einde van 2008 keurde de regering-Karamanlis een lening van 28 miljard euro aan de Griekse banken goed. Wat was daar het gevolg van? Verhoging van de rente die vanaf begin 2009 door Griekenland werd betaald, omdat de banken die leenden van de Griekse overheid ervan uitgingen dat de Griekse overheid de verantwoordelijkheid op zich nam voor deze schulden van de Griekse banken, zoals ook andere regeringen dat hadden gedaan. Daarmee nam de Griekse overheid volgens hen een dergelijk groot risico dat de spreiding van de interestvoeten moest vergroot worden, naar de werkelijke rentevoet die Griekenland betaalde.”

De Wereld Morgen >>

h/t toetssteen

Comments zijn gesloten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: