Het Westen en Turkije zijn medeplichtig aan de gematigde massaslachting op Syrisch-Christelijke dorpelingen

Door: Finian CUNNINGHAM 03.12.2015. Vertaling: Fubar

Op de ochtend van 21 maart, 2014, werd het Syrische stadje Kessab aangevallen door de gecombineerde horden van islamitische jihadisten en het Turkse leger. Onder de irreguliere milities waren brigades van het Vrije Syrische Leger, Turkmeense stammen en het aan Al-Qaeda gelieerde Al-Nusra en Islamitische Staat. Allen werkten gezamenlijk aan de in een bloedbad resulterende slachtpartij. En zoals het bewijs aantoont waren Turkije en Amerika volledig medeplichtig aan deze gruweldaden.

De ochtendlijke aanval op het voornamelijk Armeens christelijke stadje van 2000 inwoners begon met zware artilleriebeschietingen vanaf Turkse legerposities aan de andere kant van de grens in Turkije’s Hatay Provincie. Turkse legerhelikopters werden ook gebruikt bij de bombardementen op de huizen en boerderijen van Kessab. Het stadje is gelegen in de Jebel Al-Aqra bergen uitziend over de Middellandse Zee slechts een paar kilometer van de Turkse grens in de Syrische provincie Latakia.

01

turkse artillerie

Na de inleidende beschietingen door het Turkse leger werd het stadje aangevallen door duizenden militanten die over de grens raasden in pick-up trucks. Tussen de aanvallende barbaren zaten Tsjetsjenen, Afghanen, Tunesiërs, Marokkanen, Saoedi-Arabiërs als ook Britten en Australiërs volgens de overlevenden.

De meeste van de inwoners van Kessab wisten te vluchten voor de aanstormende jihadisten in auto’s en andere voertuigen naar de zuidelijker gelegen stad Latakia, die onder controle staat van de Syrische regering en op ongeveer een uur rijden ligt met de auto.

Wat zich afspeelde in de volgende dagen was een massaslachting van de achtergebleven inwoners. In totaal, 88 voornamelijk ouderen werden naar mohammedaans gebruik afgemaakt. Dertien van de slachtoffers werden onthoofd. Eén jonge man van 21, Kevork Djurian, werd geëxecuteerd voor de ogen van zijn ouders. De moordenaars van mohammed lachten om de woede van zijn vader, Papken. De slagers van allah weigerden de vader toestemming om zijn zoon te begraven, omdat, zo zeiden ze, hij een Armeense hond was.

Kessab bleef bijna drie maanden bezet door de jihadisten voor het Syrische leger de hellehonden kon verdrijven en het stadje heroverde in juni 2014. Vandaag de dag is het nog steeds onder controle van het regeringsleger.

Twee getuigen hebben onafhankelijk van elkaar deze schrijver over de gebeurtenissen en de nasleep verteld. Eén is een Amerikaans staatsburger die meer dan twintig jaar in Syrië gewoond heeft. Zij is een medisch professional met een familiewoning in Kessab. Op de ochtend van de start van de vijandelijkheden was zij in Latakia waar ze de overlevenden, die vluchtten naar de Armeense kerk voor hun veiligheid in Latakia, verzorgde. En waar ze zorg droeg voor de getraumatiseerden, waaronder kennissen en buren, ze heeft zorgvuldig hun verhalen genoteerd over hoe de inleidende aanval zich afspeelde. Toen het Syrische leger later het stadje heroverde, keerde de Amerikaanse medica terug naar het stadje en was getuige van de verwoestingen die de jihadisten hadden aangericht aan huizen, openbare gebouwen en kerken.

Een andere getuige is een Ierse vredes-activist, Dr Declan Hayes. Hij was ook in staat Kessab te bereiken in de dagen nadat het Syrische leger het weer ingenomen had. Hayes interviewde overlevenden en legde het tafereel van plundering en vernietiging vast zoals dat was achtergelaten door de vluchtende broekpoepende moslimitische moordenaars.

Zonder uitzondering zeggen alle getuigen dat de aanval begon met artillerievuur en verrassingsaanvallen met vliegende ‘gunships’ vanaf Turks grondgebied. De grens is zwaar gemilitariseerd met Turkse legerposities langs de gehele kant van de Turkse grens. Er is geen twijfel dat de aanval georganiseerd is met de directe bemoeienis van de Turkse regering in Ankara, zegt Hayes.

Kessab ligt in hetzelfde bergachtige gebied waar  Turkse F-16’s vorige week een Russische SU-24 bommenwerper neerhaalden, die bombardementsmissies uitvoerde op hetzelfde jihadistengespuis. Het Russische vliegtuig kwam neer op Syrisch territorium en één van de piloten werd vermoord door Turkmeense oorlogsmisdadigers toen hij aan zijn parachute richting Aarde dwarrelde. De Turkmenen zijn etnisch verwant aan de Turken aan de andere kant van de grens.

De Amerikaans Syrische dame (wiens naam op haar verzoek door de auteur niet vermeld wordt) zegt dat de Turkmenen een belangrijke rol speelden bij de islamitische slachtpartij in Kessab. “Zij kennen al de wegen, de bosweggetjes en de paden in de buurt in en uit het stadje. Zij waren degenen die de aanval op het stadje leiden”, zei ze.

Kerken en het cultureel centrum in de stad werden ontheiligd. De mohammed copy-cats gingen van huis tot huis en vermoordden de doodsangsten uitstaande bewoners en plunderden daarna alles wat niet vastgespijkerd zat, en zelfs dat. Geld, juwelen, televisies, koelkasten, deuren, ramen, meubels en landbouwgereedschap werden systematisch gejatmoust en teruggebracht op de achterkant van hun trucks om aan de andere kant van de grens in Turkije verkocht te worden.

01

ze dragen hun kruis

Bovenop deze misdaden werd er ook nog een groep weerloze ouderen ontvoerd door de kidnappers naar de Turkse stad Vakifli zo’n 20 kilometer over de grens. Ze werden daar weken vastgehouden door gewapende militanten, voordat ze door de Turkse autoriteiten naar het Libanese Tripoli gevlogen werden. Waar vandaan ze weer terug konden keren naar Latakia. Deze omslachtige route werd gekozen door Turkije om de Turkse betrokkenheid te maskeren.

Tijdens hun ontvoering werd de groep bezocht door een officiële Amerikaanse delegatie waar ook de Amerikaanse ambassadeur in Turkije deel van uitmaakte, Francis Ricciardone. Ricciardone introduceerde zichzelf via een tolk. De ontvoerde en doodsangsten uitstaande slachtoffers smeekten de Amerikaanse gelastigde om voor hun zaak op te komen. Hij liet hen in hun lot. Het enige wat die wilde weten was of er ook Amerikaanse staatsburgers bij waren.

01

Francis Ricciardione, US ambassador to Turkey at the time

De Amerikaanse medisch specialiste wees deze auteur er op dat: “Er zijn maar weinig Amerikaanse staatsburgers, zoals ik, die wonen in Kessab. Er is een omvangrijke diaspora van Armeense Syriërs in de Verenigde Staten en veel van hen hebben woningen in Syrië. Het lijkt er op dat de Amerikaanse ambassadeur bezorgd was dat als er Amerikaanse staatsburgers tussen de ontvoerde overlevenden zouden zitten dit slecht af zou stralen op de Amerikaanse regering als dat nieuws naar buiten zou komen”.

Zoals opgemerkt, vanaf het moment dat de ambassadeur vastgesteld had dat er blijkbaar geen Amerikaanse burgers betrokken waren bij de nasleep van de aanval op Kessab liet hij de ontvoerden aan hun lot over in Turkse gevangenschap.

Wat deze ontmoeting illustreert is dat de Amerikaanse regering volledig op de hoogte geweest moet zijn van wat er zich in Kessab had afgespeeld. Hoe had de Amerikaanse diplomaat anders kunnen weten waar op te duiken om de ontvoerde dorpelingen te ondervragen?

In de dagen volgend op de aanval, gaf Samantha Power, de Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties een plichtmatige en gevoelloze verklaring uit omtrent Washington’s “zorgen” over het geweld. Maar Washington specificeerde niet wie de schuldige partijen waren, noch berispte het de Turkse regering van Recep Tayyip Erdogan, die minister-president was op dat moment. Hij is nu de president.

Integendeel, een volgende  verklaring afgegeven door Victoria Nuland, afgevaardigde van het ministerie van buitenlandse zaken, claimde dat de Turkse regering geen betrokkenheid had bij de gebeurtenissen in Kessab. Ook al spraken de Russische, Syrische en Armeense regering een expliciete veroordeling uit over de massaslachting.

De Turkse regering beweerde dat het geen rol gespeeld had bij de aanval. In een officiële verklaring, zei het Erdogan regime: “De aantijgingen vanuit sommige kringen, dat Turkije steun zou verlenen aan jihadgroeperingen door hen gebruik te laten maken van het Turkse grondgebied of op enige andere wijze steunt gedurende het conflict, wat recentelijk geïntensiveerd is in de Latakia/Kessab regio, zijn compleet ongefundeerd en onwaar”.

Maar de aangehaalde getuigenissen in dit artikel laten zien dat de Turkse regering direct betrokken was bij de militaire aanval en het orkestreren van de jihadisten. De ontkenningen van de regering in Ankara over wat voorviel in Kessab zijn dus ronduit leugens.

Op 1 april, 2014, 12 dagen nadat de overval begon, arriveerde Ahmed Jarba, de leider van het door het Westen gesteunde Syrian National Council (SNC), in Kessab. Het SNC is de verbannen politieke arm van het Vrije Syrische Leger. Jarba, die een protegé is van het Saoedische regime, kwam daar de bezetting inspecteren en feliciteerde de jihadisten met hun succesvolle inbreuk op regeringsgebied in Latakia. De geslagen bres in het territorium langs de Middellandse Zee werd beschouwd als een belangrijke overwinning voor de jihadisten. De maand daarop, in mei, werd Jarba ontvangen in het Witte Huis door president Barack Obama. Hij werd ook begroet door Obama’s nationale veiligheidsadviseur, Susan Rice.

De “verkrachting van Kessab”, zoals Dr Declan Hayes het genoemd heeft, werd volledig uitgevoerd door strijders die behoorden tot het door het Westen gesteunde Vrije Syrische leger, samen met brigades bestaande uit Turkmeense stammen en het aan Al-Qaeda gelieerde Al Nusra en Islamitische Staat.

Het incident dient als microcosmos voor het hele vier en half jaar oude conflict in Syrië. Het voornamelijk Armeens christelijke dorp Kessab is thuis voor alle religieuze sekten die in Syrië verblijven, inclusief Alawieten en soenni-moslims. De landbouwgemeenschap leefde eeuwen vreedzaam samen en is nooit vervolgd geweest door de Syrische president Assad. De enige vorige vervolging was een eeuw geleden, in 1915, toen het Turks Ottomaanse rijk de Armeense genocide uitvoerde, toen anderhalf miljoen Armeniërs over de kling gejaagd werden. Tragisch genoeg zijn veel overlevenden van de slachtpartij van vorig jaar nakomelingen van die eerste genocide.

Op de ochtend van 21 maart vorig jaar werd de gemeenschap van Kessab in een orgie van barbaars geweld gestort die uitgevoerd werd door door het Westen, Turkije en Saoedi-Arabië gesteunde jihadisten. Het gehele bedrieglijke idee zoals verteld door Westerse regeringen en hun leugenmedia dat Westerse regeringen “seculiere gematigde rebellen” ondersteunen in een strijd met een sektarisch despotisch regime is aldus ontmaskerd als een vuile charade zoals de slachtpartij in Kessab aantoont.

Van bijzonder belang is de criminele rol die de regering van Recep Tayyip Erdogan speelt, niet alleen in het orkestreren van de slachting in Kessab, maar in het hele Syrische conflict.

Deze week ontkende Erdogan botweg claims van de Russische president Vladimir Poetin dat Ankara medeplichtig is aan het opstoken van het jihadvuur in Syrië door op industriële schaal olie te importeren in ruil voor wapens. Erdogan heeft zelfs gezegd als bewezen wordt dat zijn regime medeplichtig is, hij zal aftreden. Zijn arrogante zelfvertrouwen lijkt gebaseerd op de brute onderdrukking door zijn regime van de Turkse media die verifieerbare artikelen waagden te publiceren dat de Turkse staatsinlichtingendiensten inderdaad vrachtwagenladingen wapens naar Syrië sturen.

Eerder, in een poging de Turkse staat vrij te pleiten van samenwerking met terroristen, beweerde Erdogan dat de wapens bedoeld waren voor de Turkmeense “broeders” om zich te kunnen verdedigen tegen het Syrische leger. Na de brute moord op de Russische piloot vorige week door Turkmeense jihadisten heeft Erdogan zijn verhaal gewijzigd en nu beweert die dat de wapenkonvooien voor het Vrije Syrische Leger bestemd waren.

Maar, zoals het bloedbad in Kessab demonstreert, is het zogenaamde gematigde Vrije Syrische Leger een integraal en onafscheidelijk onderdeel het het terroristen-proxy-leger dat Ankara en Washington steunen met de bedoeling om de verkozen regering van Assad omver te werpen. Iedere andere uitleg is een openlijk verzinsel en imaginaire propaganda.

Terwijl Obama deze week op de klimaattop (toepasselijk een “gebakken lucht” conferentie van wereldleiders) zijn oproep aan de Russen herhaald heeft om hun militaire campagne te richten op Islamitische Staat en te stoppen met hun luchtaanvallen op de “gematigde rebellen”.

De Amerikaanse president en zijn Turkse bondgenoot zijn niet in de positie om wie dan ook de les te lezen over “terroristen” en “gematigden”. Ze zijn allemaal onderdeel van dezelfde criminele bende, waar ook Obama en Erdogan lid van zijn.

Originele artikel:

http://www.strategic-culture.org/news/2015/12/03/massacre-proves-turk-washington-complicity-in-syria-terror.html

Comments zijn gesloten.
About Fubar (5735 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden. En tot we die optie hebben trappen we af en toe reageerders van het schavot.

3 Comments on Het Westen en Turkije zijn medeplichtig aan de gematigde massaslachting op Syrisch-Christelijke dorpelingen

  1. Cool Pete // 08/12/2015 om 13:10 //

    Heel goed en belangrijk artikel.
    Maakt duidelijk HOE het in elkaar zit en toegaat ………..

    Like

  2. Like

  3. G.Deckzeijl // 03/01/2016 om 22:27 //

    Cynisme-modus ingeschakeld:
    Wat is in vredesnaam een gematigde massaslachting.???
    Kregen ze alleen maar een prikje in de vinger ofzo??
    Of werden er soms minder christenen afgeslacht dan gebruikelijk is?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: