“Ze zijn alles kwijtgeraakt en zijn getraumatiseerd door de oorlog!”

Ik zag dat fotootje net staan bij E.J. Bron.

En ik had echt met ze te doen, maar niet heus.

Ik hou het kort. Dat is ook wel eens anders, maar het is warm en vrijwel windstil en zoveel geschikte dagen om er met de drones op uit te trekken zijn er nou ook weer niet. En ’s avonds moeten ze dan weer opgeladen en eventueel gerepareerd. En dat gaat dan ten koste van de blog-activiteit. En omdat ik nog steeds geen twee dingen tegelijk kan, is het het één of het ander.

Mijn buurman –deze vluchtSyriër– begreep onmiddellijk wat ik van hem wilde toen ik twee maanden geleden op zijn deur klopte. Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of hij was al in zijn huis verdwenen en keerde terug met de sleutels. “Maar natuurlijk buurman, natuurlijk mag jij mijn zolderdeel gebruiken.” Ik kan heel overtuigend overkomen als ik daar zin in heb … En bovendien is het mijn kleine counterjihad en had ik een soortgelijke regeling met de vader van mijn vroegere Turkse buurmeisje (die regeling tref je met de vader en niet met het meisje…), ik verover een stukje mohammedaans gebied terug. Van één ding baalde ik wel, hij had iets te vlot ja gezegd waardoor ik niet de kans kreeg hem een pak geld in zijn handen te drukken. Gewoon voor de zekerheid, dat die zich niet zou bedenken. Dat geld zou die uitgeven, had ik me zo bedacht, en vervolgens zou die nooit meer genoeg hebben (hij heeft bijstand) om zijn hok terug te kopen.

En een paar weken geleden gebeurde waar ik al bang voor geweest was. Ik kwam boven en er stond allemaal troep en er lag een briefje bij. Nee, ik sluit niet altijd alles af hier dus in principe kun je doorlopen. De sleutel van hem had ik dan ook niet nodig gehad, dat lullige deurtje naar zijn lattenzolder uit 1900 heb ik er zelf ooit ingezet … Bovendien kwam ik door de muur, ik wilde mijn nieuwe reciprozaag ook wel eens testen tenslotte.

De troep van hem is wat minder troep dan de troep van mij. Mijn troep zijn zakken met bakstenen, ik sjouw er elke dag twee naar beneden en dat vind ik snel genoeg. Het eerste -na het muurtje- wat ik gedaan heb, is een in onbruik zijnde schoorsteen verwijderen. Die stond in de weg, vond ik. Zijn troep bestaat acht gloedje nieuwe reiskoffers, rolkoffers, handkoffers, wat je maar bedenken kunt. Behoorlijk grootte. Nieuwsgierig als ik ben heb ik er natuurlijk even in gekeken, het staat op mijn territorium nu tenslotte, dus dat recht heb ik.

Er zat dat in wat je in een koffer verwacht aan te treffen. Handdoeken, kleding (merkkleding, net als de koffers merkkoffers waren, geen goedkoop spul), toiletartikelen; scheerschuim, shampoo, baby-olie? Op het briefje stond netjes een uitleg, hij is altijd superbeleefd tegen me, in brak Engels met een half woord Nederlands.

Toch maar even bij Yasin op de deur geklopt: : “Hey, Yousef. Wat nou man?” “Sorry, sorry, ik wilde het je vertellen, maar je was niet thuis.” “Rustig maar Kalief, maar wat zit er in die koffers, ben je mensensmokkelaar geworden?” Verschrikt (daar deed ik het om, beetje op stang jagen): “Nee, nee, nee. Is van vriend in AZC. Die mocht maar twee koffers hebben, hij haalt deze op zodra die een huis heeft, je kan er gewoon blijven werken hoor.” Verbouwen bedoelt die. “Dat was ik ook wel van plan, Yasser, maar hoelang blijven die koffers daar staan?” “Twee maanden, dan krijgt die een huis.”

Firaz verontschuldigde zich nog eens en ik zei hem dat die zich niet druk moest maken. En dat ‘Alles sal reg kom’. Maar dat laatste begreep die niet.

Mijn punt is:

Die vriend van mijn vluchtSyriër heeft dus 10 koffers meegenomen terwijl die op de vlucht is. Dat is géén vluchteling. Ik heb niet alle koffers ingekeken, twee slechts en alleen open en dicht geritst, dus er zou nog een verdwaalde bomgordel in kunnen zitten, maar ik verwacht het niet, anders had ik de zooi wel naar buiten gekieperd.

Als ik al mijn kleding in koffers stop, krijg ik misschien twee koffers vol, en zeker geen acht, en dan nog twee die die in het AZC mag hebben. Eén vluchteling met tien koffers kleding. Die binnen twee maanden een huis krijgt, volgens de voorspelling van mijn buurman, die zelf dat AZC traject doorlopen heeft.

Daar moest ik aan denken toen ik even bij E.J. Bron keek vandaag en bovenstaande foto zag staan. Ook moest ik denken aan 4 mei. D.G. Neree kwam me ophalen om te gaan vliegen en stond al wat eerder beneden op straat dan ik. Ik had even daarvoor al een conversatie opgevangen via de ‘hallofoon’ (ding waarmee je kan praten met mensen die bij je aanbellen) en 1-hoog vertelde aan iemand op straat dat die geen zin had om aan goede doelen te geven, omdat die al aan Artsen zonder Grenzen doneerde. Bij mij bellen ze om een of andere reden al jaren niet meer aan [ …. ].

Beneden gekomen was Neree in heftige discussie verwikkeld met iemand met een jasje van vluchtelingenwerk. Ik ben niet van de discussie dus meldde dat die als de wiedeweerga op moest donderen en dat ik hem anders voor zijn bek zou rossen. “Gore landverrader.”, voegde ik hem toe, en: “Vluchtelingen? My fucking ass. Hierboven staan acht koffers, ik kan ze je laten zien, loop maar mee, van een zogenaamde vluchteling. Als je vlucht neem je geen 8 (eigenlijk 10) koffers met meuk mee.” Zijn antwoord: “Hoeveel spullen heb je zelf?”

What the Freaking fuck. Dat is het punt niet gek. En nou opdonderen !

Comments zijn gesloten.
About Fubar (5732 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: